Ta ogromna i wciąż narastająca konwencjonalność, a więc sztuczność w porządku i hierarchizo- waniu świata, wynika z umysłowego poznawania rzeczywistości przez dorosłych, którzy poszukują w niej rzeczy wspólnych, podobnych, to znaczy powtarzających się, które ustanawiają porządek świata na zasadzie przyczynowości. Czynność umysłu, według koncepcji Bergsona, który przeprowadza krytykę poznania umysłowego, polega bowiem na ustalaniu stosunków, to jest odnoszeniu jednego przedmiotu do drugiego, jednej części do drugiej, jednego poglądu do drugiego, bo czynność umysłu jest „władzą wyprowadzania wniosków, gdy się posiada przesłanki i przechodzenia od tego, czego się dowiedziano, do tego, czego się nie wie” . W ten sposób „łapie się” formę, podstawę systematycznej wiedzy dorosłych. Poczucie zwartości tej formy w tekście artystycznym nie pozwala dorosłym odbiorcom na traktowanie jej niezobowiązująco, jak to robią dzieci.
