W przypadku odbiorcy dziecięcego odrębność psychologiczna jest względnie niezależna od jego statusu kulturowego i społecznego i musi być wzięta pod uwagę jako podstawowy czynnik determinujący charakter wypowiedzi, typ mówienia o świecie. Idzie więc o konieczność komunikowania świata dorosłych, „dorosłego” punktu widzenia, „dorosłej” aksjologii z uwzględnieniem specyficzności przeżyć, zwłaszcza potrzeb i dążeń dziecięcych; świat „dorosły” musi być oswajany poprzez te potrzeby i dążenia, jak również możliwości intelektualne czy szerzej percepcyj- ne, właściwe młodemu czytelnikowi.Niebagatelnym zjawiskiem wyznaczającym charakter oswajania świata dorosłych w literaturze dziecięcej jest nadrzędność wspomnianej wyżej opcji „dorosłej”. Oczywiście, w każdym przypadku interesy nadawcy są nadrzędne w stosunku do interesów odbiorcy (przez uwzględnienie sytuacji i oczekiwań czytelnika realizowane są zamierzenia podmiotu), tu jednak idzie o taką nadrzędność, która związana jest ze swoistą atrakcyjnością świata dorosłych czy raczej określonych jego aspektów, atrakcyjnością proponowanej aksjologii i wizji świata.
