Wartość źródłową mają według Kmity oceny krytycznoliterackie nie tylko jako tak zwane „świadectwa”, a więc nie wyłącznie ze względu na to co „komunikują , ale też jako „pozostałości”, czyli „oznaki (humanistyczne) pewnych, nie komunikowanych przez nie intencjonalnie stanów rzeczy . Warto zatem spojrzeć na krytykę literacką jako na świadectwo symptom („pozostałości”) charakterystycznych norm wartościowania literatury dla dzieci i młodzieży, a więc na świadectwo i symptom miejsca, jakie ta literatura zajmuje w świadomości literackiej.Próba taka będzie, jak się wydaje, interesująca w odniesieniu do dwudziestolecia międzywojennego, stanowiącego najbliższe zaplecze tradycji dla współczesności. Nie będzie tu chodzić o dokładną i wyczerpującą analizę zawartości konkretnych wypowiedzi krytycznych, lecz o przedstawienie sytuacji wynikającej z samego faktu ich występowania. W polu uwagi znajdzie się przede wszystkim „strategiczny” aspekt krytyki, czyli krytyka pojmowana jako czynnik regulujący społeczne obiegi utworów dla dzieci i młodzieży i procesy komunikacji literackiej.
