W przypadku odbiorcy dziecięcego odrębność psychologiczna jest względnie niezależna od jego statusu kulturowego i społe­cznego i musi być wzięta pod uwagę jako podstawowy czynnik determinujący charakter wypowiedzi, typ mówienia o świecie. Idzie więc o konieczność komunikowania świata dorosłych, „do­rosłego” punktu widzenia, „dorosłej” aksjologii z uwzględnieniem specyficzności przeżyć, zwłaszcza potrzeb i dążeń dziecięcych; świat „dorosły” musi być oswajany poprzez te potrzeby i dąże­nia, jak również możliwości intelektualne czy szerzej percepcyj- ne, właściwe młodemu czytelnikowi.Niebagatelnym zjawiskiem wyznaczającym charakter oswa­jania świata dorosłych w literaturze dziecięcej jest nadrzędność wspomnianej wyżej opcji „dorosłej”. Oczywiście, w każdym przy­padku interesy nadawcy są nadrzędne w stosunku do interesów odbiorcy (przez uwzględnienie sytuacji i oczekiwań czytelnika realizowane są zamierzenia podmiotu), tu jednak idzie o taką nadrzędność, która związana jest ze swoistą atrakcyjnością świa­ta dorosłych czy raczej określonych jego aspektów, atrakcyjno­ścią proponowanej aksjologii i wizji świata.