Prawo może powstawać w procesie ustanowienia przez upoważnione do tego organy państwa (prawo stanowione), w procesie uznania powszechnie obowiązujących w społeczeństwie norm postępowania za normy prawne (prawo zwyczajowe) lub wskutek rozstrzygnięcia sądu, które ma moc wiążącą w stosunku do podobnych przypadków (prawo precedensowe). W Polsce obowiązujące prawo powstaje przede wszystkim jako prawo stanowione w wyniku określenia treści norm prawnych przez organ państwa, któremu przyznano kompetencje prawodawcze dotyczące określonej dziedziny. W minimalnym stopniu prawo w Polsce ma charakter prawa zwyczajowego. Prawo zwyczajowe wynika z faktu istnienia w każdym społeczeństwie różnych zwyczajów, czyli powszechnie przyjętych, najczęściej uświęconych tradycją, sposobów postępowania, charakterystycznych dla pewnego środowiska, terenu, okresu itp. W sytuacjach gdy zwyczaje są akceptowane przez państwo, mogą być przyjęte jako obowiązujące normy prawne i wówczas są one powszechnie obowiązujące. Normy prawne przyjęte poprzez ich uznanie, czyli akceptację i włączenie do zespołu norm prawnych, stają się prawem zwyczajowym i mają taką samą moc jak wszystkie pozostałe normy prawne.